W sprawozdaniu finansowym mogą pojawić się niezgodności dotyczące zaokrągleń w sumach cząstkowych i ogólnych danych liczbowych w nim przedstawionych. Wynika to z faktu, iż księgi rachunkowe będące podstawą sporządzenia sprawozdania finansowego prowadzone są w złotych polskich i groszach. Niezgodności te nie powodują jednak istotnego zniekształcenia danych zawartych w sprawozdaniu.

Informacje o Grupie Kapitałowej

Na dzień bilansowy w skład Grupy Kapitałowej Molecure wchodzą:

- Molecure S.A. jako podmiot dominujący

- OncoArendi Therapeutics LLC jako podmiot zależny.

Na dzień 31.12.2022 roku konsolidacji podlegają sprawozdania Molecure S.A. oraz OncoArendi Therapeutics LLC.

Po początkowym ujęciu pozycji rzeczowych aktywów trwałych jako składnika aktywów, wykazuje się ją według ceny nabycia lub kosztu wytworzenia pomniejszonego o łączne odpisy amortyzacyjne (umorzenie) oraz o łączne straty z tytułu utraty wartości.

Aktywa niematerialne o nieokreślonym okresie użytkowania oraz wartość firmy

Aktywa niematerialne o nieokreślonym okresie użytkowania nie podlegają amortyzacji.

Wartość firmy z tytułu przejęcia jednostki gospodarczej stanowi nadwyżka ceny nabycia nad wartością godziwą przejmowanych aktywów, zobowiązań i możliwych do zidentyfikowania zobowiązań warunkowych. Po początkowym ujęciu wartość firmy nie jest amortyzowana i jest wykazana jako cena nabycia pomniejszona o dokonane odpisy aktualizujące z tytułu utraty wartości.

Wartość firmy poddawana jest corocznie lub częściej, jeśli wystąpią ku temu przesłanki, testom na utratę wartości.

Aktywa niematerialne o nieokreślonym okresie użytkowania nie wystąpiły dotychczas w Spółce.

Pozostałe kapitały tworzone są z:

• z nadwyżki ceny emisyjnej akcji powyżej ich wartości nominalnej pomniejszonej o koszty tej emisji,

• z tytułu przeszacowań wartości aktywów,

• z odpisów z zysku z kolejnych lat obrotowych.

Zyski zatrzymane/niepokryte straty stanowi zyski i straty wypracowane w poprzednich latach obrotowych oraz w bieżącym okresie. Na niepodzielony wynik z lat ubiegłych odnosi się skutki istotnych błędów lat poprzednich. 

Jeśli skutek zmiany wartości pieniądza w czasie jest istotny, kwota rezerwy odpowiada bieżącej wartości nakładów, które jak się oczekuje będą niezbędne do wypełnienia obowiązku, przy zastosowaniu odpowiedniej stopy dyskontowej.

Utworzenie lub zwiększenie rezerwy zalicza się odpowiednio do kosztów podstawowej działalności operacyjnej, pozostałych kosztów operacyjnych lub kosztów finansowych, zależnie od okoliczności, z którymi wiążą się przyszłe zobowiązania.

Wykorzystanie rezerwy jest związane z powstaniem zobowiązania, na które uprzednio utworzono rezerwę i jest ono księgowane jako zmniejszenie rezerwy i zwiększenie zobowiązania.

Rezerwę wykorzystuje się tylko na nakłady o takim przeznaczeniu, na jakie była pierwotnie utworzona.

Niewykorzystane rezerwy, wobec zmniejszenia lub ustania ryzyka uzasadniającego ich utworzenie, na dzień, na który stały się zbędne, zmniejszają koszty podstawowej działalności operacyjnej albo odpowiednio zwiększają pozostałe przychody operacyjne lub przychody finansowe, w zależności od tego, które koszty zostały wcześniej obciążone tworzoną rezerwą.

Rezerwy mogą być tworzone na:

• restrukturyzację – podstawą tworzenia rezerwy są nakłady, które jednocześnie w sposób nieodzowny wynikają z restrukturyzacji i zarazem nie są związane z bieżącą działalnością Spółki; w kwocie rezerwy mogą być przykładowo uwzględnione odprawy i odszkodowania wynikające z prawa pracy, czy też koszty likwidacji działalności objętych restrukturyzacją, jak np. koszty lub straty związane z karami lub odszkodowaniami z tytułu zerwanych umów lub niezrealizowanych umów; rezerwa na restrukturyzację nie obejmuje kosztów związanych z przyszłą działalnością, np. kosztów marketingu, szkolenia pozostającej załogi, koszty zmian przyporządkowania służbowego pozostających pracowników, itp.; utworzone rezerwy na restrukturyzację zwiększają pozostałe koszty operacyjne;

• udzielone gwarancje i poręczenia – podstawą oceny prawdopodobieństwa możliwego obowiązku utworzenia rezerwy jest analiza przebiegu wywiązywania się podmiotu, któremu udzielono gwarancji lub poręczenia ze zobowiązań objętych gwarancją lub poręczeniem; w przypadku złej kondycji podmiotu, któremu udzielono gwarancji lub poręczenia, wysokość rezerwy będzie zależała od przewidywanej przez jednostkę możliwości spłaty zobowiązania przez ten podmiot; sam fakt udzielenia gwarancji i poręczenia nie jest podstawą utworzenia rezerwy, konieczne jest wtedy ujawnienie zobowiązania warunkowego;

• skutki toczącego się postępowania sądowego – podstawa oceny prawdopodobieństwa możliwego obowiązku utworzenia rezerwy może być przebieg postępowania sądowego lub opinie prawników; ustalając kwotę rezerwy należy wziąć pod uwagę nie tylko kwotę roszczenia określoną w pozwie, ale również koszty postępowania sądowego;

• przewidywane straty z podpisanych umów;

• wynikające z obowiązku wykonania związanych z bieżącą działalnością przyszłych świadczeń na rzecz pracowników (np. odprawy emerytalne, rentowe); Spółka nie wypłaca nagród jubileuszowych, a świadczenia emerytalne i rentowe przysługują i są wypłacane w wysokości wynikającej z Kodeksu Pracy;

• wynikające z obowiązku wykonania związanych z bieżącą działalnością przyszłych świadczeń wobec nieznanych osób, których kwotę można oszacować w sposób wiarygodny, mimo że data powstania zobowiązania nie jest jeszcze znana.

W sprawozdaniu finansowym rezerwy są prezentowane odpowiednio jako długo i krótkoterminowe.

jednego lub większej ilości niepewnych przyszłych zdarzeń, które nie w pełni podlegają kontroli jednostki; lub

b) obecnym obowiązkiem, który powstaje na skutek zdarzeń przeszłych, ale nie jest ujmowany w sprawozdaniu finansowym, ponieważ:

(i) nie jest prawdopodobne, aby konieczne było wydatkowanie środków zawierających w sobie korzyści ekonomiczne w celu wypełnienia obowiązku; lub

(ii) kwoty obowiązku (zobowiązania) nie można wycenić wystarczająco wiarygodnie.

W sprawozdaniach finansowych Spółka ujawnia informacje dodatkowe dotyczące zobowiązań warunkowych obejmujące:

- krótki opis rodzaju zobowiązań warunkowych, oraz jeśli jest to wykonalne:

- wartość szacunkową jego skutków finansowych, przy uwzględnieniu m.in. ryzyka i niepewności oraz przyszłych zdarzeń, które mogą wpłynąć na wysokość kwoty niezbędnej do wypełnienia obowiązku przez Spółkę,

- przesłanki świadczące o istnieniu niepewności co do kwoty lub terminu wystąpienia wypływu środków oraz

- możliwość uzyskania zwrotów.

Opis zidentyfikowanych przez Spółkę zobowiązań warunkowych mieści się w nocie objaśniającej nr 26.

Warunkowy składnik aktywów jest możliwym składnikiem aktywów, który powstaje na skutek zdarzeń przeszłych oraz którego istnienie zostanie potwierdzone dopiero w momencie wystąpienia lub niewystąpienia jednego lub większej ilości niepewnych przyszłych zdarzeń, które nie w pełni podlegają kontroli Spółki.

W sprawozdaniach finansowych Spółka ujawnia informacje dodatkowe dotyczące aktywów warunkowych obejmujące:

- krótki opis rodzaju aktywów warunkowych, oraz jeśli jest to wykonalne:

- ich skutki finansowe, przy uwzględnieniu m.in. ryzyka i niepewności oraz zdarzeń przyszłych.

W Spółce dotychczas nie wystąpiły aktywa warunkowe.

ekonomiczną do tego, aby skorzystał z opcji przedłużenia leasingu lub nie skorzystał z opcji wypowiedzenia leasingu.

Spółka ponownie ocenia, czy można z wystarczającą pewnością założyć, że skorzysta on z opcji przedłużenia leasingu lub że nie skorzysta z opcji wypowiedzenia leasingu w przypadku wystąpienia znaczącego zdarzenia albo znaczącej zmiany w okolicznościach:

a) które Spółka kontroluje oraz

b) które wpływają na to, że można z wystarczającą pewnością założyć, że Spółka skorzysta z opcji, która nie została wcześniej uwzględniona w ustaleniach dotyczących okresu leasingu, lub że nie skorzysta z opcji, która została wcześniej uwzględniona w tych ustaleniach.

Jednostka aktualizuje okres leasingu, gdy zaszła zmiana dotycząca nieodwołalnego okresu leasingu. Na przykład nieodwołalny okres leasingu ulegnie zmianie, jeżeli:

a) Spółka skorzysta z opcji nieuwzględnionej wcześniej w ustaleniach jednostki dotyczących okresu leasingu,

b) Spółka nie skorzysta z opcji uwzględnionej wcześniej w ustaleniach jednostki dotyczących okresu leasingu,

c) wystąpi zdarzenie, wskutek którego na mocy umowy Spółka będzie zobowiązana skorzystać z opcji nieuwzględnionej wcześniej w ustaleniach jednostki dotyczących okresu leasingu, lub

d) wystąpi zdarzenie, wskutek którego na mocy umowy Spółce nie będzie wolno skorzystać z opcji uwzględnionej wcześniej w ustaleniach jednostki dotyczących okresu leasingu.

Ujmowanie

W dacie rozpoczęcia Spółka ujmuje składnik aktywów z tytułu prawa do użytkowania oraz zobowiązanie z tytułu leasingu.

Wycena

Początkowa wycena

Początkowa wycena składnika aktywów z tytułu prawa do użytkowania

W dacie rozpoczęcia Spółka wycenia składnik aktywów z tytułu prawa do użytkowania według kosztu.

Koszt składnika aktywów z tytułu prawa do użytkowania powinien obejmować:

a) kwotę początkowej wyceny zobowiązania z tytułu leasingu,

b) wszelkie opłaty leasingowe zapłacone w dacie rozpoczęcia lub przed tą datą, pomniejszone o wszelkie otrzymane zachęty leasingowe,

c) wszelkie początkowe koszty bezpośrednie poniesione przez Spółkę, oraz

d) szacunek kosztów, które mają zostać poniesione przez Spółkę w związku z demontażem i usunięciem bazowego składnika aktywów, przeprowadzeniem renowacji miejsca, w którym się znajdował, lub przeprowadzeniem renowacji bazowego składnika aktywów do stanu wymaganego przez warunki leasingu, chyba że te koszty są ponoszone w celu wytworzenia zapasów. Spółka przyjmuje na siebie obowiązek pokrycia tych kosztów w dacie rozpoczęcia albo w wyniku używania bazowego składnika aktywów przez dany okres.

Początkowa wycena zobowiązania z tytułu leasingu

W dacie rozpoczęcia Spółka wycenia zobowiązanie z tytułu leasingu w wysokości wartości bieżącej opłat leasingowych pozostających do zapłaty w tej dacie. Opłaty leasingowe dyskontuje się z zastosowaniem stopy procentowej leasingu, jeżeli stopę tę można z łatwością ustalić. W przeciwnym razie Spółki stosuje krańcową stopę procentową.

W dacie rozpoczęcia opłaty leasingowe zawarte w wycenie zobowiązania z tytułu leasingu obejmują następujące opłaty za prawo do użytkowania bazowego składnika aktywów podczas okresu leasingu, które pozostają do zapłaty w tej dacie:

a) stałe opłaty leasingowe pomniejszone o wszelkie należne zachęty leasingowe;

b) zmienne opłaty leasingowe, które zależą od indeksu lub stawki, wycenione początkowo z zastosowaniem tego indeksu lub tej stawki zgodnie z ich wartością w dacie rozpoczęcia,

c) kwoty, których zapłaty przez Spółkę oczekuje się w ramach gwarantowanej wartości końcowej,

d) cenę wykonania opcji kupna, jeżeli można z wystarczającą pewnością założyć, że Spółka skorzysta z tej opcji, oraz

e) kary pieniężne za wypowiedzenie leasingu, jeżeli w warunkach leasingu przewidziano, że Spółka może skorzystać z opcji wypowiedzenia leasingu.

Zmienne opłaty leasingowe, które zależą od indeksu lub stawki obejmują na przykład opłaty powiązane z indeksem cen konsumpcyjnych, opłaty powiązane z referencyjną stopą procentową (taką jak LIBOR) lub opłaty, które zmieniają się, aby odzwierciedlić zmiany w stawkach czynszów na wolnym rynku.

Późniejsza wycena

Późniejsza wycena składnika aktywów z tytułu prawa do użytkowania

Po dacie rozpoczęcia Spółka wycenia składnik aktywów z tytułu prawa do użytkowania, stosując model kosztu.

Model kosztu

W celu zastosowania modelu kosztu Spółka wycenia składnik aktywów z tytułu prawa do użytkowania według kosztu:

a) pomniejszonego o łączne odpisy amortyzacyjne (umorzenie) i łączne straty z tytułu utraty wartości; oraz

b) skorygowanego z tytułu jakiejkolwiek aktualizacji wyceny zobowiązania z tytułu leasingu.

Spółka stosuje wymogi w zakresie amortyzacji przewidziane w MSR 16 Rzeczowe aktywa trwałe do amortyzowania składnika aktywów z tytułu prawa do użytkowania.

Spółka stosuje MSR 36 Utrata wartości aktywów w celu określenia, czy składnik aktywów z tytułu prawa do użytkowania utracił wartość oraz w celu ujęcia jakiejkolwiek zidentyfikowanej straty z tytułu utraty wartości.

Późniejsza wycena zobowiązania z tytułu leasingu

Po dacie rozpoczęcia Spółka wycenia zobowiązanie z tytułu leasingu poprzez:

a) zwiększenie wartości bilansowej w celu odzwierciedlenia odsetek od zobowiązania z tytułu leasingu,

b) zmniejszenie wartości bilansowej w celu uwzględnienia zapłaconych opłat leasingowych oraz

c) zaktualizowanie wyceny wartości bilansowej w celu uwzględnienia wszelkiej ponownej oceny lub zmiany leasingu lub w celu uwzględnienia zaktualizowanych zasadniczo stałych opłat leasingowych.

Ponowna ocena zobowiązania z tytułu leasingu

Spółka aktualizuje wycenę zobowiązania z tytułu leasingu poprzez dyskontowanie zaktualizowanych opłat leasingowych, stosując zaktualizowaną stopę dyskontową, jeżeli:

a) zaistnieje zmiana w odniesieniu do okresu leasingu. Spółka określa zaktualizowane opłaty leasingowe na podstawie zaktualizowanego okresu leasingu lub

b) zaistnieje zmiana dotycząca oceny opcji kupna bazowego składnika aktywów, ocenionego z uwzględnieniem zdarzeń i okoliczności w kontekście opcji kupna. Spółka określa zaktualizowane opłaty leasingowe w celu uwzględnienia zmiany w kwotach, które należy zapłacić w ramach opcji kupna.

Spółka określa zaktualizowaną stopę dyskontową jako stopę procentową leasingu na pozostały do końca okres leasingu, w przypadku gdy stopę tę można z łatwością ustalić, lub krańcową stopę procentową Spółki w dniu ponownej oceny, jeżeli stopy procentowej leasingu nie można z łatwością ustalić.

Spółka dokonuje aktualizacji wyceny zobowiązania z tytułu leasingu poprzez dyskontowanie zaktualizowanych opłat leasingowych, gdy:

a) zaistnieje zmiana w kwocie, której zapłaty oczekuje się w ramach gwarantowanej wartości końcowej. Spółka ustala zaktualizowane opłaty leasingowe w celu uwzględnienia zmiany w kwotach, których zapłaty oczekuje się w ramach gwarantowanej wartości końcowej.

b) zaistnieje zmiana w przyszłych opłatach leasingowych wynikająca ze zmiany w indeksie lub stawce stosowanej do ustalania tych opłat, wliczając w to na przykład zmianę w celu uwzględnienia zmian w stawkach czynszów na wolnym rynku w następstwie przeglądu tych czynszów. Spółka dokonuje aktualizacji wyceny zobowiązania z tytułu leasingu w celu uwzględnienia tych zaktualizowanych opłat leasingowych tylko wtedy, gdy nastąpi zmiana przepływów pieniężnych (tj. kiedy korekta opłat leasingowych wchodzi w życie). Spółka ustala zaktualizowane opłaty leasingowe na pozostały do końca okres leasingu w oparciu o zaktualizowane opłaty umowne.

Spółka stosuje niezmienioną stopę dyskontową, chyba że zmiana w opłatach leasingowych wynika ze zmiany zmiennych stóp procentowych. W tym przypadku Spółka stosuje zaktualizowaną stopę dyskontową, która odzwierciedla zmiany w stopie procentowej.

Zmiany leasingu

Spółka ujmuje zmianę leasingu jako odrębny leasing, jeżeli:

a) zmiana zwiększa zakres leasingu poprzez przyznanie prawa do użytkowania jednego lub większej liczby bazowych składnik aktywów oraz

b) wynagrodzenie za leasing zwiększa się o kwotę współmierną do ceny jednostkowej za zwiększenie zakresu oraz wszelkie właściwe korekty tej ceny jednostkowej w celu uwzględnienia okoliczności danej umowy.

W przypadku zmiany leasingu, która nie jest ujmowana jako odrębny leasing, w dacie uzgodnienia zmiany Spółka:

a) alokuje wynagrodzenie w zmodyfikowanej umowie,

b) ustala okres zmodyfikowanego leasingu, oraz

c) aktualizuje wycenę zobowiązania z tytułu leasingu poprzez dyskontowanie zaktualizowanych opłat leasingowych z zastosowaniem zaktualizowanej stopy dyskontowej. Zaktualizowana stopa dyskontowa jest określana jako stopa procentowa leasingu na pozostały do końca okres leasingu, gdy można z łatwością ustalić tę stopę, lub krańcową stopę procentową Spółki obowiązującą w dacie uzgodnienia zmiany, jeżeli nie można z łatwością ustalić stopy procentowej leasingu.

W przypadku zmiany leasingu, która nie jest ujmowana jako odrębny leasing, Spółka ujmuje aktualizację wyceny zobowiązania z tytułu leasingu poprzez:

a) zmniejszenie wartości bilansowej składnika aktywów z tytułu prawa do użytkowania w celu uwzględnienia częściowego lub całkowitego zakończenia leasingu w przypadku zmian leasingu, które zmniejszają zakres leasingu. Spółka ujmuje w wyniku wszelki zysk lub stratę odnoszącą się do częściowego lub całkowitego zakończenia leasingu,

b) skorygowanie składnika aktywów z tytułu prawa do użytkowania w odniesieniu do wszystkich pozostałych zmian leasingu.

3.13.Przychody przyszłych okresów

Przychody przyszłych okresów, to wartości nominalne przychodów, których realizacja następuje w okresach przyszłych. Do rozliczeń przychodów przyszłych okresów zalicza się między innymi:

• zaliczki i przedpłaty na świadczenia, których wykonanie nastąpi w następnych okresach sprawozdawczych oraz nierozliczone zaliczki z tytułu dotacji rządowych;

• otrzymane wpłaty lub zafakturowane z góry należności za świadczenia, których wykonanie nastąpi w przyszłych okresach sprawozdawczych;

• nieotrzymane jeszcze kary umowne i odszkodowania dochodzone na drodze sądowej – ich rozliczenie na pozostałe przychody operacyjne następuje w momencie otrzymania przychodu.

Przychody

Przychodem jest wzrost korzyści ekonomicznych w danym okresie sprawozdawczym w postaci wpływu aktywów lub ich ulepszenia, lub zmniejszenia zobowiązań, co prowadzi do wzrostu kapitału własnego w inny sposób niż wniesienie wkładu przez akcjonariuszy, powstający ze zwykłej działalności Spółki.

Spółka ujmuje umowę z klientem tylko wówczas, gdy spełnione są wszystkie następujące kryteria:

• strony zawarły umowę (w formie pisemnej, ustnej lub zgodnie z innymi zwyczajowymi praktykami handlowymi) i są zobowiązane do wykonania swoich obowiązków,

• Spółka jest w stanie rozpoznać prawa każdej ze stron dotyczące towarów lub usług, które mają zostać przekazane,

• Spółka jest w stanie zidentyfikować warunki płatności za towary lub usługi, które mają zostać przekazane,

• umowa ma treść ekonomiczną (tzn. można oczekiwać, że w wyniku umowy ulegną zmianie ryzyko, termin uzyskania lub kwota przyszłych przepływów pieniężnych Spółki) oraz

• jest prawdopodobne, że Spółka otrzyma wynagrodzenie, które będzie jej przysługiwało w zamian za towary lub usługi, które zostaną przekazane klientowi. Oceniając, czy otrzymanie kwoty wynagrodzenia jest prawdopodobne, Spółka uwzględnia jedynie zdolność i zamiar zapłaty kwoty wynagrodzenia przez klienta w odpowiednim terminie. Kwota wynagrodzenia, które będzie przysługiwało jednostce, może być niższa niż cena określona w umowie, jeżeli wynagrodzenie jest zmienne, ponieważ Spółka może zaoferować klientowi obniżkę ceny.

Spółka ujmuje przychody w momencie, kiedy spełnione zostaje zobowiązanie do wykonania świadczenia (przyrzeczenie przekazania klientowi towaru lub usługi, które można wyodrębnić lub przyrzeczenie przekazania klientowi grupy wyodrębnionych towarów lub usług, które są zasadniczo takie same i w taki sam sposób przekazywane klientowi) poprzez przekazanie przyrzeczonego towaru lub usługi (tj. składnika aktywów) klientowi.

Przekazanie składnika aktywów następuje w momencie, gdy klient uzyskuje kontrolę nad tym składnikiem aktywów.

W trakcie wykonywania zobowiązania do spełnienia świadczenia oraz po jego spełnieniu Spółka ujmuje jako przychód kwotę równą cenie transakcyjnej (z wyłączeniem szacowanych wartości zmiennego wynagrodzenia), która została przypisana do tego zobowiązania do wykonania świadczenia.

W celu ustalenia ceny transakcyjnej Spółka uwzględnia warunki umowy oraz stosowane przez nią zwyczajowe praktyki handlowe. Cena transakcyjna to kwota wynagrodzenia, które zgodnie z oczekiwaniem Spółki będzie jej przysługiwać w zamian za przekazanie przyrzeczonych towarów lub usług na rzecz klienta, z wyłączeniem kwot pobranych w imieniu osób trzecich (na przykład niektórych podatków od sprzedaży). Wynagrodzenie

określone w umowie z klientem może obejmować kwoty stałe, kwoty zmienne lub oba te rodzaje kwot.

Koszty

Koszty ujmuje się w sprawozdaniu z całkowitych dochodów, jeżeli nastąpiło zmniejszenie przyszłych korzyści ekonomicznych związane ze zmniejszeniem stanu aktywów lub zwiększeniem stanu zobowiązań, których wielkość można wiarygodnie ustalić.

Koszty ujmuje się w sprawozdaniu z całkowitych dochodów na podstawie bezpośredniego związku pomiędzy poniesionymi kosztami a osiągnięciem konkretnych dochodów, tzn. przy zachowaniu zasady współmierności przychodów i kosztów. Zasada ta zakłada jednoczesne lub łączne ujmowanie przychodów i kosztów powstałych bezpośrednio i wspólnie w wyniku tej samej transakcji lub innych zdarzeń.

W razie, gdy przewiduje się osiągnięcie korzyści ekonomicznych w kilku okresach, zaś ich związek z dochodami może być określony tylko ogólnie i pośrednio, koszty ujmuje się w sprawozdaniu z dochodów drogą systematycznego i racjonalnego rozłożenia w czasie.

Koszt ujmuje się niezwłocznie w sprawozdaniu z całkowitych dochodów, jeżeli poniesione nakłady nie przynoszą żadnych przyszłych korzyści ekonomicznych albo wówczas, gdy przyszłe korzyści ekonomiczne lub ich część nie kwalifikują się lub przestały się kwalifikować do ujęcia w bilansie jako składnik aktywów.

Koszty ujmuje się w sprawozdaniu z całkowitych dochodów także wówczas, gdy zaciągnięto zobowiązanie i nie ujęto składnika aktywów - na przykład, gdy powstaje zobowiązanie z tytułu napraw gwarancyjnych.

Spółka prezentuje koszty w układzie porównawczym.

• faktycznie zastosowanym w tym dniu, wynikającym z charakteru operacji – w przypadku sprzedaży lub kupna walut oraz zapłaty należności lub zobowiązań;

• średnim ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski z dnia poprzedzającego ten dzień – w przypadku zapłaty należności lub zobowiązań, jeżeli nie jest zasadne zastosowanie kursu, o którym mowa w pkt 1, a także w przypadku pozostałych operacji.

Zgodnie z zasadą efektywnego i racjonalnego ponoszenia wydatków spółka może nabywać waluty obce niezbędne do realizacji płatności zagranicznych poprzez platformę internetową banku lub innej firmy inwestycyjnej.

W przypadku płatności zagranicznych realizowanych w ramach prowadzonych projektów badawczo-rozwojowych poprzez zakup waluty na platformie internetowej Spółka rozlicza we wnioskach o płatność koszt kwalifikowany projektu po rzeczywistym transakcyjnym kursie sprzedaży platformy według metody LIFO. W przypadku płatności faktury wyrażonej w walucie obcej bez konieczności uprzedniego nabycia odpowiedniej ilości waluty obcej spółka rozlicza koszt kwalifikowany po kursie średnim NBP z dnia poprzedzającego płatność. 

Podatek odroczony stanowi zmianę stanu dodatnich i ujemnych różnic przejściowych pomiędzy bilansem otwarcia a bilansem zamknięcia danego roku obrotowego.

Różnice przejściowe są to różnice między wartością bilansową danego składnika aktywów lub zobowiązań Spółki wykazywaną w sprawozdaniu z sytuacji finansowej, a jego wartością podatkową.

Odroczony podatek dochodowy wycenia się przy zastosowaniu stawek podatkowych, które według przewidywań będą stosowane, gdy składnik aktywów zostanie zrealizowany lub zobowiązanie wypełnione, przyjmując za podstawę stawki podatkowe i przepisy podatkowe, które obowiązywały prawnie lub faktycznie na koniec okresu sprawozdawczego.

Odroczony podatek jest ujmowany w sprawozdaniu z całkowitych dochodów, a w przypadku gdy dotyczy on transakcji rozlicznych z kapitałem własnym ujmowany jest w kapitale własnym.