Sprawozdania finansowe Spółki dominującej oraz spółek zależnych objętych skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym, sporządza się na ten sam dzień bilansowy tj. na 31 grudnia. W przypadkach, gdy jest to konieczne, w sprawozdaniach finansowych spółek zależnych dokonuje się korekt mających na celu ujednolicenie zasad rachunkowości stosowanych przez spółkę z zasadami stosowanymi przez Grupę.

Wyłączeniu z konsolidacji mogą podlegać spółki, których sprawozdania finansowe są nieistotne z punktu widzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego Grupy.

Grupa prezentuje prawa do użytkowania w tych samych pozycjach sprawozdania z sytuacji finansowej, co bazowe składniki aktywów, a więc w rzeczowych aktywach trwałych. 

Kapitał ze sprzedaży akcji powyżej ich wartości nominalnej powstaje z nadwyżki ceny emisyjnej ponad wartość nominalną akcji, pomniejszonej o koszty emisji.

Pozostałe kapitały obejmują:

kapitał z tytułu ujęcia wyceny programów płatności akcjami oraz

kapitał z kumulacji pozostałych całkowitych dochodów obejmujących:

oróżnice kursowe z przeliczenia zagranicznych jednostek zależnych (patrz podpunkt dotyczący transakcji w walutach obcych),

W zyskach zatrzymanych wykazywane są wyniki z lat ubiegłych (również te przekazane na kapitał uchwałami akcjonariuszy) oraz wynik finansowy bieżącego roku.

Wszystkie transakcje z właścicielami Spółki dominującej prezentowane są osobno w skonsolidowanym sprawozdaniu ze zmian w kapitale własnym.

Rezerwy, zobowiązania i aktywa warunkowe

Rezerwy tworzone są wówczas, gdy na Grupie ciąży istniejący obowiązek (prawny lub zwyczajowo oczekiwany) wynikający ze zdarzeń przeszłych, i gdy prawdopodobne jest, że wypełnienie tego obowiązku spowoduje konieczność wypływu korzyści ekonomicznych oraz można dokonać wiarygodnego oszacowania kwoty tego zobowiązania. Termin poniesienia oraz kwota wymagająca uregulowania mogą być niepewne.

Pozostałe aktywa i rozliczenia międzyokresowe

Grupa wykazuje w aktywach w pozycji „Pozostałe aktywa i rozliczenia międzyokresowe” opłacone z góry koszty dotyczące przyszłych okresów sprawozdawczych, w tym przede wszystkim:

koszty doprowadzenia do zawarcia umowy z klientem (pozyskania kontraktów),

koszty wykonania umowy z klientem,

czynsze najmu,

opłacone abonamenty i subskrypcje.

Koszty doprowadzenia do zawarcia umowy stanowią wyłącznie takie pozycje, których Grupa nie poniosłaby, gdyby umowa nie została zawarta i obejmują głównie prowizje pośredników. Grupa aktywuje wyłącznie te koszty doprowadzenia do zawarcia umowy, które spodziewa się odzyskać w okresie dłuższym niż rok od momentu ich poniesienia. Koszy o spodziewanym terminie odzyskania krótszym niż jeden rok oraz koszty, których Grupa nie spodziewa się odzyskać, ujmowane są jako koszt okresu, w którym zostały poniesione. W odniesieniu do kontraktów wieloelementowych koszty pozyskania kontraktów rozliczane są w okresie uzyskiwania korzyści z każdego ze zobowiązań do wykonania świadczenia. Koszty pozyskania kontraktów rozliczane są na poszczególne obowiązki świadczenia na podstawie jednostkowej ceny sprzedaży każdego obowiązku świadczenia.

Koszty wykonania umowy z klientem obejmują przede wszystkim opłacone z góry długoterminowe wsparcie producenta oprogramowania będącego przedmiotem dostawy i wdrożenia przez Grupę. Grupa rozlicza koszty wsparcia w okresie ustalonym w umowie (najczęściej jest to 24 lub 36 miesięcy). Okres ten najczęściej jest taki sam dla wsparcia producenta oraz wsparcia udzielanego przez Grupę.

Grupa uznaje, że koszty pozyskania i wykonania umowy z klientem rozliczają się w ciągu jednego cyklu operacyjnego, który dla typowej umowy wynosi do 36 miesięcy. Z tego powodu zarówno koszty pozyskania, jak i koszty wykonania umowy z klientem są zaliczane do aktywów obrotowych.

innych producentów) zintegrowanym z systemami klienta. Rolą Grupy jest zaprojektowanie zintegrowanego systemu, wdrożenie, przetestowanie rozwiązania, przeszkolenie pracowników, a następnie utrzymanie rozwiązania w okresie uzgodnionym z klientem. W ramach kompleksowych wdrożeń rozwiązań IT występują najczęściej dwa obowiązki świadczenia: (1) dostarczenie usługi wdrożenia zintegrowanego rozwiązania (2) dostarczenie usługi utrzymania rozwiązania. Dostarczenie usługi wdrożenia zintegrowanego rozwiązania obejmuje czasami wiele elementów, takich jak opracowanie projektu technicznego i funkcjonalnego, dostarczenie licencji, dostarczenie sprzętu, zainstalowanie i skonfigurowanie oprogramowania, zintegrowanie oprogramowania z istniejącymi systemami klienta, przetestowanie rozwiązania i rozwiązywanie problemów w okresie stabilizacji itp. Jednakże, z perspektywy klienta istotne jest otrzymanie ostatecznego zintegrowanego rozwiązania, dlatego żaden z tych elementów nie stanowi odrębnego obowiązku świadczenia.

Przychody z usługi zintegrowanej ujmowane są w okresie wdrożenia na podstawie szacowanego stopnia zaawansowania usługi. W przypadku, gdy wdrożenia są relatywnie krótkie (poniżej 6 miesięcy), Grupa stosuje uproszczenia polegające na ujmowaniu przychodów zgodnie z ustalonymi w umowie kamieniami milowymi.

W przypadku wdrożenia zintegrowanego rozwiązania Grupa dodatkowo analizuje, czy licencje obce będące elementem wdrożenia nie są odrębnym obowiązkiem świadczenia. W przypadku, gdy licencja jest dominującym elementem (pod kątem wartości i funkcjonalności) w oferowanym zintegrowanym rozwiązaniu, a wdrożenie mogłoby być przeprowadzone przez inny podmiot na rynku (tj. Grupa nie jest jedynym dostawcą danej usługi), Grupa uznaje, że licencja jest odrębnym obowiązkiem świadczenia. W takim przypadku, przychody z tytułu licencji ujmowane są jednorazowo w momencie dostarczenia kluczy licencyjnych do klienta.

Dostarczenie oprogramowania obcego i utrzymania bez usługi istotnej integracji

Projekty nie zawierające usługi istotnej integracji obejmują dostarczenie oprogramowania obcego (różnych dostawców) oraz utrzymanie tego rozwiązania. Czasami w ramach umowy oferowane są klientowi usługi takie jak: instalacja i konfiguracja oprogramowania czy szkolenie użytkowników, które traktowane są jak odrębne obowiązki świadczenia.

Przychody z licencji ujmowane są jednorazowo w momencie dostarczenia kluczy licencyjnych do klienta.

Usługi utrzymania (zwane czasem usługami gwarancji) obejmują gwarancję poprawnego działania rozwiązania oraz zapewnienie wsparcia klientowi w przypadku problemów w użytkowaniem oprogramowania w uzgodnionym z klientem okresie (najczęściej – 24 lub 36 miesięcy). Zakres wsparcia obejmuje znacznie szersze zapewnienie klienta niż tylko to, że dany produkt jest zgodny z ustaloną specyfikacją i w wielu wypadkach wiąże się ze zobowiązaniem Grupy do podejmowania określonych działań w ustalonym rygorze czasowym. W ramach usługi wsparcia Grupa zobowiązuje się także do zapewnienia określonego wsparcia producenta oprogramowania na warunkach przedstawionych przez producenta, jednakże to Grupa jest główną stroną odpowiedzialną za realizację obowiązku świadczenia.

Alokacja wynagrodzenia pomiędzy licencję i utrzymanie w ramach pięcioetapowego modelu ujmowania przychodów dokonywana jest za pomocą klucza stanowiącego, że wartość rynkowa usługi jednorocznego utrzymania mieści się w przedziale 15-20% wartości licencji. Alokacja taka dokonywana jest niezależnie od tego, czy w umowie z klientem (a także umowie między producentem a Grupą) wynagrodzenie za licencję i utrzymanie ustalone jest odrębnie czy nie.

Każdorazowo w przypadku sprzedaży licencji i usług obcych Grupa rozważa zagadnienie zleceniodawca – pośrednik. W większości przypadków Grupa dochodzi do wniosku, że jest głównym zobowiązanym do realizacji obowiązku świadczenia i dlatego przychody rozpoznawane są w wysokości brutto.

Wdrożenia kompleksowych rozwiązań opartych na licencjach własnych

W projektach kompleksowych rozwiązań opartych na licencjach własnych, podobnie jak w takich samych projektach opartych na licencjach obcych, Grupa zobowiązuje się do dostarczenia klientowi funkcjonalnego systemu IT, w ramach projektu obejmującego wiele elementów, takich jak opracowanie projektu technicznego i funkcjonalnego, dostarczenie licencji, dostarczenie sprzętu, zainstalowanie i skonfigurowanie oprogramowania, zintegrowanie oprogramowania z istniejącymi systemami klienta, przetestowanie rozwiązania i rozwiązywanie problemów w okresie stabilizacji. Wszystkie elementy łącznie traktowane są jako jeden obowiązek świadczenia – usługa zintegrowana.

Przychody z usługi zintegrowanej ujmowane są w okresie wdrożenia na podstawie szacowanego stopnia zaawansowania usługi. Odrębnym obowiązkiem świadczenia są w takich projektach usługi utrzymania oraz opcje dodatkowych usług (np. usługi rozwoju).

Alokacja wynagrodzenia pomiędzy usługą wdrożenia (zintegrowaną) i utrzymania odbywa się na podstawie cen określonych w oficjalnym cenniku dla klientów.

Usługi dostępności rozwiązania IT (SaaS)

Niektóre umowy z klientem mają charakter usługi dostępności rozwiązania IT. W tego typu projektach, Grupa zobowiązuje się do opracowania i udostępnienia klientowi funkcjonalnego systemu IT w oparciu o własną infrastrukturę. Przychody z tego typu usługi ujmowane są równomiernie w okresie świadczenia usługi.

Projekty Cloud

Większość projektów Cloud polega na usługach migracji infrastruktury IT z fizycznych lokalizacji do chmury publicznej. Usługi te są świadczone przez doświadczonych specjalistów (inżynierów, programistów), którzy wykonują zadania powierzone przez klientów Grupy. Usługi oparte są na stawkach godzinowych i ujmowane zgodnie rozliczeniem miesięcznym.

Opcje dodatkowych usług

Niekiedy umowy z klientami zawierają opcje świadczenia dodatkowych usług, których realizacja zależna jest od decyzji klienta w przyszłości. Opcje te mogą obejmować m.in. dostarczenie dodatkowych licencji, rozszerzenie okresu wsparcia, świadczenie dodatkowych usług, np. rozwoju oprogramowania. W przypadku, gdy obietnica świadczenia dodatkowych usług zaoferowana jest po cenie istotnie korzystniejszej niż pozostała część umowy, lub istotnie korzystniejszej niż cena rynkowa, wówczas zawiera tzw. prawa materialne. Grupa ustala jednostkową cenę sprzedaży praw materialnych na podstawie porównania ceny oferowanej w umowie i ceny rynkowej za dane usługi, uwzględniając szacunkowe prawdopodobieństwo skorzystania z tych praw przez klienta. Wynagrodzenie w umowie alokowane jest do praw materialnych przy wykorzystaniu opisanego powyżej sposobu ustalenia jednostkowej ceny sprzedaży. Przychody z praw materialnych są ujmowane w dacie (lub okresie), który jest wcześniejszym z: moment (lub okres) wykorzystania opcji zakupu danej usługi albo w moment wygaśnięcia tej opcji.

W przypadku, gdy opcje dodatkowych usług nie zawierają materialnych praw, przyjmuje się, że traktowane są jak odrębny kontrakt a wynagrodzenie ustalone w umowie jest ich jednostkową ceną sprzedaży. W zależności od charakteru danego świadczenia, przychody z usługi opcjonalnej ujmowane są w momencie lub okresie realizacji danego obowiązku świadczenia.

Wynagrodzenie zmienne

Jeśli wynagrodzenie określone w umowie obejmuje kwotę zmienną, Grupa oszacowuje kwotę wynagrodzenia, do którego będzie uprawniona w zamian za przekazanie przyrzeczonych dóbr lub usług na rzecz klienta i zalicza do ceny transakcyjnej część lub całość kwoty wynagrodzenia zmiennego wyłącznie w takim zakresie, w jakim istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że nie nastąpi odwrócenie znaczącej części kwoty wcześniej ujętych skumulowanych przychodów w momencie, kiedy ustanie niepewność co do wysokości wynagrodzenia zmiennego.

Grupa jest stroną wielu umów, w przypadku których przewidziano kary umowne za niewykonanie lub nieprawidłowe wykonanie zobowiązań umownych. Spodziewane kary umowne mogą powodować, że wynagrodzenie, które ustalono w umowie w kwocie stałej, będzie podlegać zmianom właśnie ze względu na spodziewane kary. W ramach szacowania wysokości wynagrodzenia, do którego Grupa jest uprawniona na podstawie umowy szacuje się w Grupie wartość oczekiwaną zapłaty uwzględniając prawdopodobieństwo zapłacenia takich kar umownych, które mogłyby potencjalnie zmniejszyć wynagrodzenie. W większości przypadków Grupa ocenia, że prawdopodobieństwo wystąpienia kar umownych jest znikome.

Istotny element finansowania

Ustalając cenę transakcyjną, Grupa koryguje przyrzeczoną kwotę wynagrodzenia o zmianę wartości pieniądza w czasie, jeśli rozkład w czasie płatności uzgodniony przez strony umowy daje klientowi lub spółce z Grupy istotne korzyści z tytułu finansowania przekazania dóbr lub usług klientowi. W takich okolicznościach uznaje się, że umowa zawiera istotny element finansowania.

Istotny element finansowania nie występuje w umowie z klientem m.in. wtedy, gdy różnica między przyrzeczonym wynagrodzeniem a ceną sprzedaży gotówkowej dobra lub usługi wynika z powodów innych niż udostępnienie finansowania klientowi oraz różnica między tymi kwotami jest nieistotna. W odniesieniu do przedpłaconej usługi utrzymania Grupa zazwyczaj uznaje, że różnica między ceną sprzedaży gotówkowej, a przyrzeczonym wynagrodzeniem nie jest istotna.

Koszty pozyskania i wykonania kontraktu

Koszty pozyskania umowy to dodatkowe koszty ponoszone przez Grupę w celu doprowadzenia do zawarcia umowy z klientem, których Grupa nie poniosłaby, jeżeli umowa nie zostałaby zawarta. Najczęstszymi tego typu kosztami są prowizje płacone do pośredników za pozyskanie kontraktu. Grupa ujmuje te koszty jako składnik aktywów (patrz „Pozostałe aktywa i rozliczenia międzyokresowe”), jeżeli spodziewa się, że koszty te odzyska. Okres amortyzacji aktywowanych kosztów z tytułu pozyskania umowy to okres, w którym Grupa wypełnia obowiązki świadczenia wynikające z tej umowy.

Koszty wykonania umowy to koszty poniesione w związku z wykonywaniem umowy zawartej z klientem. Grupa ujmuje te koszty jako składnik aktywów, gdy nie są objęte zakresem innego standardu (np. MSR 2 Zapasy, MSR 16 Rzeczowe aktywa trwałe lub MSR 38 Wartości niematerialne), oraz gdy spełniają one wszystkie

następujące kryteria: (i) koszty te są bezpośrednio powiązane z umową lub z przewidywaną umową z klientem,(ii) koszty te prowadzą do wytworzenia lub ulepszenia zasobów Grupy, które będą wykorzystywane do spełnienia (lub do dalszego spełniania) zobowiązań do wykonania świadczenia w przyszłości; oraz (iii) Grupa spodziewa się, że koszty te odzyska.

Do kosztów wykonania umowy Grupa najczęściej zalicza przedpłacone wsparcie producenta dotyczące okresów, w którym Grupa zobowiązuje się udzielić takiego wsparcia dla swojego klienta.

Składnik aktywów jest systematycznie amortyzowany w okresie przekazywania klientowi dóbr i usług, z którymi jestpowiązany.

Koszty operacyjne

Koszty operacyjne są ujmowane w wyniku zgodnie z zasadą współmierności przychodów i kosztów. Grupa prezentuje w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym koszty według układu rodzajowego.

modyfikować okres ekonomicznej użyteczności. Szacując okres ekonomicznego użytkowania Zarząd wziął pod uwagę między innymi planowany szacunkowy upływ czasu między wprowadzaniem do użytku kolejnych wersji oprogramowania (średnio co 3 lata), a także przyjętą politykę rachunkowości polegającą na kapitalizowaniu nakładów na rozwój kolejnych wersji oprogramowania. Wartość bilansowa aktywów trwałych podlegających amortyzacji prezentowana jest w notach nr 4 - 6.

Prace badawczo-rozwojowe

Grupa prowadzi projekty polegające na pracach badawczych i rozwojowych zmierzających do opracowania technologii lub oprogramowania, które Grupa będzie wykorzystywała w działalności operacyjnej, w tym w licencjonowaniu oprogramowania do klientów. Zgodnie z MSR 38 koszty prac badawczych ujmowane są natychmiastowo w wyniku finansowym, natomiast koszty prac rozwojowych ujmowane są w bilansie, jeśli spełnione są kryteria kapitalizacji określone w MSR 38. Analizowane jest m.in. czy Grupa posiada zdolność techniczną do ukończenia oprogramowania, czy podjęta została decyzja o dokończeniu prac, czy jest możliwość użytkowania lub sprzedaży aktywa (lub licencjonowania), czy jest prawdopodobne uzyskanie korzyści ekonomicznych (np. czy Grupa posiada szacunki przyszłych przychodów). Ocena, czy spełnione są wszystkie kryteria kapitalizacji zawiera wiele elementów wymagających osądu Zarządu, który co do zasady jest subiektywny. Dokonując analizy, które z etapów prac kwalifikują się jako prace badawcze, a które jako prace rozwojowe, Grupa posługuje się m.in. 9-stopniową skalą poziomów gotowości technologicznej (TRL – technology readiness level). Grupa przyjęła, że etap prac rozwojowych rozpoczyna się od poziomu VII. Poziom VII to etap, w którym dokonano demonstracji prototypu technologii w warunkach operacyjnych, a prototyp jest już prawie na poziomie systemu operacyjnego.

Ujmowanie przychodów z umów z klientami – ocena czy Grupa jest zleceniodawcą

Grupa zawiera umowy z klientami, w których świadczenia realizowane są przy współudziale podmiotów trzecich. W każdej z takich umów Grupa ocenia z perspektywy kryteriów określonych w MSSF 15 Przychody z kontraktów z klientami, czy zgodnie z charakterem usługi Grupa jest zobowiązana do dostarczenia dóbr lub usług, czy też jej obowiązkiem jest zorganizowanie dostarczenia dóbr lub usług przez stronę trzecią. Dokonując oceny, Grupa uwzględnia m.in. to, czy kontroluje usługę lub dobro przed tym jak zostaje ono przeniesione na klienta.

Główne rodzaje usług, jakie zostały poddane tej analizie to sprzedaż licencji na oprogramowanie obce (tj. innych producentów) oraz sprzedaż usług utrzymania świadczonych przez producentów oprogramowania. Każdą z zawieranych umów Grupa ocenia w powyższym kontekście indywidualnie.

W odniesieniu do większości umów Zarząd ocenił, że Spółka pełni rolę zleceniodawcy, ze względu na następujące czynniki: 1) Grupa definiuje i negocjuje usługę dla klienta ostatecznego, najczęściej podczas kompleksowej analizy przedprojektowej, ustala warunki realizacji i opcjonalnie utrzymania usługi (SLA), 2) Grupa ustala i negocjuje cenę z klientem, niezależnie od kosztów składników dostarczanej usługi, w tym kosztów zakupionej licencji, 3) Grupa jest stroną umowy z klientem i odpowiada przed klientem za realizację usługi (m.in. w większości wypadków Grupa świadczy usługi utrzymania nawet w sytuacji sprzedaży usług utrzymania producenta, Grupa odpowiada za wypełnienie zobowiązań odnośnie czasu reakcji, naprawy określonych błędów itp.).

Z perspektywy ujęcia księgowego, w przypadku pełnienia roli zleceniodawcy przychody od klientów wykazywane są w pełnej wysokości wynagrodzenia za usługi, natomiast koszt zakupionych dóbr (np. licencji) czy usług powiększa koszty działalności operacyjnej.

Ujmowanie przychodów z umów z klientami – alokacja ceny pomiędzy licencję i utrzymanie

W większości umów na dostawę licencji obcych Grupa oferuje również gwarancję (wsparcie) producenta na okres 24 lub 36 miesięcy, rozszerzoną o gwarancję (wsparcie) ze strony Grupy, która w wielu przypadkach ma szerszy zakres niż ta zapewniona przez producenta i zarówno w przypadku rozwiązań firm trzecich, jak i własnych znacznie wykraczają poza określne prawem minimum. Niejednokrotnie udzielany jest rabat (zarówno przez producenta, jak i przez Grupę, która sprzedaje tę licencję do swojego klienta), który nie zawsze jest alokowany proporcjonalnie do licencji i gwarancji, a często występuje sytuacja, że alokowany jest wyłącznie do jednego z tych elementów. Z tego powodu, nawet jeśli w umowie ustalone są oddzielne ceny za licencję i gwarancję, Grupa dokonuje re-alokacji przychodów zgodnie z MSSF 15 na podstawie jednostkowej ceny sprzedaży każdego z tych elementów. W większości przypadków Grupa przyjmuje, że cena jednorocznego wsparcia (gwarancji) wynosi 15-20% ceny licencji, co poparte jest polityką cenową powszechnie spotykaną wśród producentów oprogramowania.

Grupa w podobny sposób (tj. na podstawie takiego samego klucza) rozdziela koszt zakupionej licencji obcej i wsparcia producenta, tak by ująć w odpowiednim okresie koszt związany z nabyciem licencji oraz koszt wsparcia producenta. Zakupione wsparcie producenta jest zazwyczaj uznawane za koszt wykonania kontraktu, w momencie zawarcia umowy ujmowane jest w pozostałych aktywach krótkoterminowych i rozliczane w okresie świadczenia usługi wsparcia dla klienta końcowego.

Ujmowanie przychodów z umów z klientami – moment ujęcia przychodu z tytułu licencji obcej

Grupa dokonuje osądu, które z umów zawieranych przez Grupę zawierają element znaczącej integracji. Ocena czy umowa zawiera znaczący element integracji, czy nie, dokonywana jest z perspektywy oczekiwań klienta odnośnie ostatecznego rezultatu umowy i w związku z tym, co do zasady jest mocno subiektywna. W przypadku umów ze znaczącą integracją większość dostarczanych przez Grupę elementów, takich jak: opracowanie projektu systemu, dostarczenie licencji, wdrożenie systemu, testy itp. stanowią jeden obowiązek świadczenia. W takiej sytuacji wypełnienie obowiązku świadczenia odbywa się stopniowo, a przychody z wypełnienia obowiązku świadczenia ujmowane są w okresie jego wypełnienia na podstawie oceny stopnia zaawansowania.

Zdarzają się umowy ze znaczącą integracją, w których licencje obce stanowią dominujący komponent kosztowy, a klucze licencyjne dostarczane są do klienta na początku realizacji etapu wdrożenia. W takich sytuacjach Zarząd dokonuje osądu, czy licencje te są odrębnym obowiązkiem świadczenia (pomimo znaczącej integracji) oraz ocenia, czy może ująć przychody z realizacji tego obowiązku świadczenia odrębnie, jednorazowo, w momencie przekazania kontroli nad licencjami do klienta. Analizowane są m.in. takie aspekty jak: (1) czy Grupa posiada bieżące prawo do wynagrodzenia i wypełniła wszystkie warunki do otrzymania wynagrodzenia, (2) czy klient może dokonać zwrotu licencji oraz na ile jest to prawdopodobne, (3) czy klient dokonał odbioru kluczy licencyjnych, (4) czy klient posiada fizycznie klucze licencyjne. W przypadku, gdy wszystkie przesłanki świadczą o przejściu kontroli nad licencjami na stronę klienta, Grupa ujmuje przychody ze sprzedaży tych licencji.

Niepewność związana z rozliczeniami podatkowymi

Regulacje dotyczące podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób prawnych oraz obciążeń związanych z ubezpieczeniami społecznymi podlegają częstym zmianom. Te częste zmiany powodują brak odpowiednich punktów odniesienia, niespójne interpretacje oraz nieliczne ustanowione precedensy, które mogłyby mieć zastosowanie. Obowiązujące przepisy zawierają również niejasności, które powodują różnice w opiniach, co do interpretacji prawnej przepisów podatkowych, zarówno pomiędzy organami państwowymi jak i organami państwowymi i przedsiębiorstwami.

Rozliczenia podatkowe mogą być przedmiotem kontroli organów, które uprawnione są do nakładania wysokich kar i grzywien, a wszelkie dodatkowe zobowiązania podatkowe, wynikające z kontroli, muszą zostać zapłacone wraz z wysokimi odsetkami. Te warunki powodują, że ryzyko podatkowe w Polsce jest większe niż w krajach o bardziej dojrzałym systemie podatkowym. W konsekwencji, kwoty prezentowane i ujawniane w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym mogą się zmienić w przyszłości w wyniku ostatecznej decyzji organu kontroli podatkowej.

Z dniem 15 lipca 2016 roku do Ordynacji Podatkowej zostały wprowadzone zmiany w celu uwzględnienia postanowień Ogólnej Klauzuli Zapobiegającej Nadużyciom (GAAR). GAAR ma zapobiegać powstawaniu i wykorzystywaniu sztucznych struktur prawnych tworzonych w celu uniknięcia zapłaty podatku w Polsce. GAAR definiuje unikanie opodatkowania jako czynność dokonaną przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Zgodnie z GAAR taka czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli sposób działania był sztuczny. Wszelkie występowanie (i) nieuzasadnionego dzielenia operacji, (ii) angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego, (iii) elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących oraz (iv) inne działania o podobnym działaniu do wcześniej wspomnianych, mogą być potraktowane jako przesłanka istnienia sztucznych czynności podlegających przepisom GAAR. Nowe regulacje będą wymagać znacznie większego osądu przy ocenie skutków podatkowych poszczególnych transakcji.

Klauzulę GAAR należy stosować w odniesieniu do transakcji dokonanych po jej wejściu w życie oraz do transakcji, które zostały przeprowadzone przed wejściem w życie klauzuli GAAR, ale dla których po dacie wejścia klauzuli w życie korzyści były lub są nadal osiągane. Wdrożenie powyższych przepisów umożliwi polskim organom kontroli podatkowej kwestionowanie realizowanych przez podatników prawnych ustaleń i porozumień, takich jak restrukturyzacja i reorganizacja grupy.

Grupa ujmuje i wycenia aktywa lub zobowiązania z tytułu bieżącego i odroczonego podatku dochodowego przy zastosowaniu wymogów MSR 12 Podatek dochodowy w oparciu o zysk (stratę podatkową), podstawę opodatkowania, nierozliczone straty podatkowe, niewykorzystane ulgi podatkowe i stawki podatkowe, uwzględniając ocenę niepewności związanych z rozliczeniami podatkowymi. Gdy istnieje niepewność co do tego, czy i w jakim zakresie organ podatkowy będzie akceptował poszczególne rozliczenia podatkowe transakcji, Grupa ujmuje te rozliczenia uwzględniając ocenę niepewności.